Dom, dzieci, własna firma to nuda!

Naj, marzec 2006

Nie chce być dorosły ani odpowiedzialny. Stabilizacja zupełnie Go nie interesuje. Za to wciąż goni za swoimi marzeniami. I jest z tym bardzo szczęśliwy.


Grał Pan od zawsze. Ale mało brakowało, a zamiast po scenie, biegałby Pan po boisku piłkarskim.
- Do 20 roku życia trenowałem w klubie RKS Radomiak i dobrze się zapowiadałem. Przeszkodziły mi muzyka i duży brzuch. Wciąż interesuję się sportem, ale moją pasją jest muzyka.

To sprawa genów?
- Mama uczyła muzyki w szkole podstawowej. Uczyła również WF-u i języka rosyjskiego. Babcia była Ukrainką, grała na bałałajce. Mama urodziła się w Polsce, jest pół – Ukrainką, ją ćwierć – Ukraińcem. Może stąd mam we krwi trochę rytmu, melodii i muzyki? Ale zadecydował przypadek. Sąsiadka zapisała syna do ogniska muzycznego na akordeon i zapytała rodziców: „Może Szymuś też by pochodził, to Piotrusiowi byłoby raźniej”. Spytali, czy chcę grać. Chciałem, ale na gitarze, „bo „ Mniej niż zero” leci w telewizji, a ja będę grał kiedyś w Lady Pank”.

I po paru latach założył Pan Carpe Diem.
- Nazywaliśmy się Rzemieślnicy. Po pierwszym koncercie ukochana nauczycielka historii przypomniała mi hasło carpe diem ( chwytaj dzień). Zrozumiałem, że to moje drugie imię i nazwisko; trzy lata temu do nazwy Carpe Diem doszedł Szymon Wydra.

.. który jest lokomotywą zespołu.
- Który jest twarzą pozwalającą słuchaczowi nas poznać. Byśmy nie byli obcymi istotami z radia i telewizji. Ludzie znają zespoły – Wilki, Kombi, ale mylą nazwiska muzyków. U nas tego nie ma.

Zapracował Pan na nazwisko w „ Idolu” i „ Szansie na sukces”. Po co ciągnąć Carpe Diem?
- Nie nauczyłbym się muzyki i nie znalazł swojej drogi, gdyby nie przyjaciele z zespołu, nasze próby, praca, koncerty. Po prostu zdarzyło się, że po 10 latach istnienia grupy los uśmiechnął się do mnie i ludzie poznali mnie jako Szymona Wydrę.

Sam mógł pan się ustawić lepiej, szybciej wypłynąć
- Mogłem. Oddział Zamknięty dwa razy proponował, bym został ich nowym wokalistą. Robert Chojnacki chciał powtórzyć ze mną sukces płyty „ Sax & Sex”. Było mi bardzo miło, ale przyjść na gotowe? Nie po to człowiek tyle lat marzył, walczył, grał. Jestem twórcą, nie odtwórcą. Spaliłbym się tam albo zanudził na śmierć.

Albo walczył o przywództwo.
- Nie jestem człowiekiem konfliktowym, a przynajmniej staram się nie być. Ale twórcze scysje zdarzają się w każdym zespole. Zmuszają do działania i myślenia. Znamy się jak łyse konie, wiemy, jak ze sobą rozmawiać. I wszystko robimy razem. Jako zespół.

Prawdziwa męska przyjaźń?
- Trafić na ludzi, z którymi przez lata bardzo dobrze się rozumiesz, to szczęście niebywałe, to jakbyś wygrał w totolotka. Takim człowiekiem jest Zbyszek Suski, gitarzysta, i Karol Sionek, klawiszowiec. Jarek Suski też, choć jest z nami krócej, i basista Piotrek Żak, choć jest od nas młodszy.

Od 13 lat jesteście na scenie, macie na koncie dwie płyty, rozwijacie się muzycznie. A Pan wciąż się broni przed słowem  dojrzały.
- I ode mnie go Pani nie usłyszy. Dojrzały znaczy dorosły, dorosły znaczy poważny, poważny znaczy nudny. Dojrzałość jest nudna. Masz być trochę dzieciakiem: żyjącym, spontanicznym. Wtedy jesteś nieprzewidywalny, ciekawy. Jakiś. I twoja muzyka jest interesująca.

Ale Pan też się zmienił!
- W pewnych kwestiach na pewno: jestem bardziej nieufny, bardziej pilnuję prywatności. Ale nie ma to nic wspólnego z dorosłością i dojrzewaniem. Marzenia nie są po to, by je śnić, ale po to, by je spełniać. I podnosić poprzeczkę. Nie ma co marzyć o samochodzie – trzeba marzyć o własnym samolocie. Masz jedno życie, wykorzystaj je, póki możesz, póki masz siłę.

Pana sen się ziścił: album się sprzedaje, internauci wybrali Pana na najlepszego polskiego wokalistę.
- Rankingi są ważne, ale jeśli znajdziesz miejsce w ludzkich sercach – to jest sukces. Dlatego myślę sobie – ciesz się, ale nie podniecaj. Podniecaj się wtedy, gdy zagościsz w sercach na dobre.

Żyje Pan w biegu. Przyjdzie cza na spokój i stabilizację?
- To moja stabilizacja. Jestem człowiekiem, który nie mieści się w szeroko pojętych ramach normalności. Dzisiaj normą jest dom, samochód, firma, ukochana osoba u boku, dzieci i ugotowany obiad – ja prowadzę życie nienormalne. Bo dla mnie to nie norma, tylko nuda.

Stabilizacja nie oznacza nudy.
- Tak? A czemu ci, którzy ja osiągają, pytają mnie, co słychać w „wielkim, kolorowym świecie”, jakby marzyli o tym, co robię? Jestem dla nich ciekawy, bo jeśli ktoś o 15 je obiad, o 17 bierze gazetę, o 19 zasypia przed telewizorem, budzi się na 21 i ogląda mecz w telewizji, o 7 rano idzie do pracy, wraca o 15 itd., to nie ma o czym z nim gadać. Ale są tacy, którzy takie życie sobie wymarzyli i tak funkcjonują. Ja wybrałem inny model. Póki mogę, tak żyję i jestem szczęśliwy, że robię to, co lubię. 90 procent ludzi w tym kraju nie może robić tego, co lubi. Ja mogę, więc po co mam to zmieniać?

A nie chce Pan mieć dziecka?
- Bardzo bym chciał. Ale moje dziecko tez musi być „ nienormalne”: mieć jakąś pasje, marzenia i pomysł na siebie. Samo znaleźć swoją drogę. Ja będę tylko wskazywał kierunki – nietypowe, nieszablonowe. Nie będę niczego zakazywał ani nakazywał. Tylko pilnował, żeby nie zeszło na złą drogę.

Uwaga, kiedyś to przeczyta!
- Mam nadzieję! Od lat wklejam do wielkich ksiąg wycinki prasowe. Nie mam wszystkich, ale i tak to jest pięć tomów. Z perspektywy czasu widzę, jaka drogę przeszliśmy.

Jak widzi Pan siebie za 20 lat?
- Jeśli człowiek ma w życiu pasję, to się nie starzeje. Dlatego ja postaram się być zawsze młody, będę miał moją gitarę i moją muzykę. I będę cieszyć się każdą chwilą.


Ewa Anna Baryłkiewicz

Reedycja płyty "Bezczas"

CD + DVD

06.11.2006

"Gdzie jesteś dziś"

"Bezczas"

14.11.2005

"Życie jak poemat"